Οι κίνδυνοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ζωής των ατόμων, των επιχειρήσεων και της ευρύτερης κοινωνίας. Ο κίνδυνος θεωρείται ότι βρίσκεται πέρα από την ανθρώπινη γνώση και βούληση και δεν υπόκεινται στον έλεγχο της δυνάμεως, της σκέψεως ή της θελήσεως του ανθρώπου. Οι ανθρώπινες κοινωνίες, ωστόσο, χαρακτηρίζονται από μια συνεχή προσπάθεια απόκτησης ελέγχου στους κινδύνους και ανεύρεσης τρόπων για την αντιμετώπισή τους.
Ο πιο απλός τρόπος χειρισμού και αντιμετώπισης του κινδύνου είναι η αποφυγή του. Ο κίνδυνος μπορεί να αποφευχθεί όταν το άτομο δεν αναλαμβάνει κανενός είδους κίνδυνο ή διακόπτεται η όποια δραστηριότητα συνδέεται με τον κίνδυνο. Σε αυτή την περίπτωση η πιθανότητα ζημιάς μειώνεται στο μηδέν. Στην πράξη, όμως, δεν μπορούν να αποφευχθούν όλοι οι κίνδυνοι, ούτε και είναι πάντα σκόπιμο, καθώς το ζητούμενο δεν είναι η μη ανάληψη των εργασιών ή η διακοπή των υπαρχόντων δραστηριοτήτων. Γενικά, η αποφυγή του κινδύνου αποτελεί αρνητική τεχνική τόσο για την ιδιωτική όσο και για την κοινωνική πρόοδο, καθώς με την αποφυγή των πιο επικίνδυνων δραστηριοτήτων χάνονται ταυτόχρονα και τα οφέλη που απορρέουν από αυτές.
Ένας άλλος τρόπος αντιμετώπισης του κινδύνου είναι η μεταφορά του σε τρίτους που είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν τον κίνδυνο μέσω διαφόρων όρων, συμβάσεων και συμφωνιών (εγγυήσεις καλής εκτέλεσης έργων, συμβάσεις αποζημίωσης σε περίπτωση που υπάρξουν τραυματισμοί κ.α.).
Ο πιο πρακτικός τρόπος αντιμετώπισης των κινδύνων είναι η ασφάλιση. Η ασφάλιση προσφέρει ένα μηχανισμό μεταβίβασης του κινδύνου, μέσω ενός κοινού ταμείου, στο οποίο ο κάθε ασφαλισμένος πληρώνει ένα λογικό και δίκαιο ασφάλιστρο, σύμφωνα με τον κίνδυνο της ζημιάς που φέρνει στο ταμείο. Με την εφαρμογή των κανόνων της ασφάλισης, μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μεμονωμένα ο καθένας, είτε λειτουργώντας ατομικά είτε λειτουργώντας ως επιχείρηση.
