Η πιο ακριβή θέση στο αεροπλάνο φτάνει στον προορισμό της την ίδια ώρα με όλες τις άλλες. Το μεγαλύτερο σπίτι χρειάζεται κι αυτό ένα κρεβάτι για να ξεκουραστείς. Το πιο γρήγορο αυτοκίνητο σταματάει κι αυτό στο κόκκινο. Το πιο πλούσιο τραπέζι χάνει τη σημασία του όταν δεν έχεις κάποιον να καθίσει απέναντί σου.
Και το πιο δυνατό χειροκρότημα, κάποια στιγμή, σβήνει. Ο κόσμος επιστρέφει στη ζωή του κι εσύ στη δική σου. Εκεί όπου μετράει ποιος σε περιμένει, ποιος θα σε ρωτήσει πώς είσαι και ποιος θα μείνει να ακούσει την απάντηση.
Είμαι 33 χρόνια στην ασφάλιση.
Έχω καθίσει απέναντι σε χιλιάδες ανθρώπους. Κάποιους τους γνώρισα την ώρα που έκαναν σχέδια: για ένα καινούργιο σπίτι, για την επιχείρησή τους, για το παιδί που περίμεναν. Άλλους τους συνάντησα όταν η ζωή τούς είχε αναγκάσει να αλλάξουν όλα όσα σχεδίαζαν.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια μίλησα πολύ για καλύψεις, συμβόλαια, κινδύνους και αποζημιώσεις. Άκουσα, όμως, πολύ περισσότερα για την ίδια τη ζωή. Για όσα φοβόμαστε να χάσουμε και για όσα θεωρούμε τόσο σίγουρα, που ξεχνάμε ακόμη και να τα χαρούμε.
Και αν κάτι έμεινε μέσα μου από αυτές τις συζητήσεις, είναι αυτό:
Τη δύσκολη ώρα, οι άνθρωποι μιλούν για όσα αγαπούν.
Δεν μου μίλησαν για τους ίππους του αυτοκινήτου τους ή για τα τετραγωνικά του σπιτιού τους. Μου μίλησαν για τη γυναίκα τους, τον άντρα τους, τα παιδιά τους, τη μάνα τους.
Για το αν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Για μια βόλτα που ήθελαν να κάνουν ξανά. Για ένα κυριακάτικο τραπέζι που φοβούνταν πως δεν θα ήταν ποτέ πια το ίδιο.
Μου μίλησαν για την επιθυμία να ξυπνήσουν ένα πρωί χωρίς πόνο. Να πάνε μόνοι τους μέχρι την κουζίνα, να φτιάξουν έναν καφέ, να ανοίξουν το παράθυρο. Να ζήσουν μια συνηθισμένη μέρα, σαν εκείνες που κάποτε περνούσαν χωρίς να τους δίνουν σημασία.
Κι εγώ, όσο τους άκουγα, σκεφτόμουν πόσο εύκολα μπερδεύουμε το συνηθισμένο με το ασήμαντο.
Το τηλέφωνο που χτυπά και γράφει «μαμά».
Το κλειδί που γυρίζει στην πόρτα και ξέρεις ποιος επιστρέφει.
Το παιδί που θέλει να σου πει κάτι ακριβώς τη στιγμή που εσύ βιάζεσαι.
Ο άνθρωπός σου που σε ρωτά «θα φάμε μαζί;».
Μικρές στιγμές, μέσα σε γεμάτες μέρες. Κι εμείς απαντάμε σχεδόν αυτόματα: «Σε λίγο», «θα σε πάρω μετά», «άσε με να τελειώσω πρώτα».
Περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας κυνηγώντας. Τον επόμενο στόχο, την επόμενη αγορά, την επόμενη επιτυχία. Λέμε «μόλις τακτοποιηθούν τα πράγματα, θα ηρεμήσω». «Μόλις τελειώσει αυτή η δουλειά, θα βρω χρόνο». «Του χρόνου θα πάμε εκείνο το ταξίδι».
Και βέβαια αξίζει να προσπαθούμε. Να δημιουργούμε, να εξελισσόμαστε, να θέλουμε κάτι καλύτερο για εμάς και για την οικογένειά μας. Ξέρω καλά πόσος κόπος κρύβεται πίσω από όσα χτίζει ένας άνθρωπος.
Αναρωτιέμαι, όμως, πόσες φορές αναβάλλουμε τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε, ενώ ένα μεγάλο μέρος της βρίσκεται ήδη μπροστά μας.
Έχουμε ανθρώπους να αγαπήσουμε, αλλά τους δίνουμε τον χρόνο που περισσεύει. Έχουμε την υγεία μας, αλλά την πιέζουμε σαν να είναι ανεξάντλητη. Έχουμε στιγμές ηρεμίας, αλλά τις γεμίζουμε αμέσως με την επόμενη εκκρεμότητα.
Κάπως έτσι, περνούν οι εβδομάδες. Και όσα μας φαίνονται σήμερα κουραστικά ή δεδομένα, μπορεί κάποτε να είναι εκείνα που θα μας λείπουν περισσότερο.
Η φασαρία στο σπίτι. Οι ίδιες ιστορίες στο οικογενειακό τραπέζι. Η μητέρα μας που επιμένει να ρωτά αν φάγαμε. Ένα απόγευμα που ήμασταν όλοι μαζί και δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο.
Δεν χρειάζεται να χάσουμε κάτι για να καταλάβουμε την αξία του.
Μπορούμε να σταθούμε λίγο σήμερα. Να κοιτάξουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας όταν μας μιλά. Να αφήσουμε το κινητό στην άκρη την ώρα του φαγητού. Να κάνουμε εκείνη την επίσκεψη που αναβάλλουμε εδώ και εβδομάδες.
Να πάρουμε τηλέφωνο τη μητέρα μας, αν έχουμε ακόμη αυτή την τύχη. Να ρωτήσουμε τον πατέρα μας κάτι παραπάνω από ένα βιαστικό «όλα καλά;». Να πούμε ένα «ευχαριστώ» που το νιώθουμε, αλλά δεν το λέμε. Να ζητήσουμε μια συγγνώμη που καθυστερούμε από εγωισμό.
Και να φροντίσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας. Να ξεκουραστούμε χωρίς ενοχές. Να βρούμε χρόνο για έναν περίπατο, μια συζήτηση, έναν άνθρωπο που μας κάνει καλό.
Στα 33 χρόνια της δουλειάς μου έμαθα να σκέφτομαι όσα μπορεί να συμβούν αύριο. Οι άνθρωποι που συνάντησα με έμαθαν να προσέχω περισσότερο όσα υπάρχουν σήμερα.
Κι όταν ξεχνιέμαι μέσα στις υποχρεώσεις —γιατί ξεχνιέμαι κι εγώ— προσπαθώ να το θυμάμαι: πολλές από τις στιγμές που θα ήθελα κάποτε να ξαναζήσω συμβαίνουν τώρα.
Ας μείνουμε, λοιπόν, λίγο παραπάνω στο τραπέζι. Ας κάνουμε εκείνο το τηλεφώνημα. Ας πούμε το «σ’ αγαπώ» όσο ο άνθρωπός μας είναι εδώ για να το ακούσει.
Κάποιες δουλειές μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο. Μια αγκαλιά σήμερα αξίζει τον χρόνο της.
Εσείς τι έχετε στη ζωή σας σήμερα που θα θέλατε να εκτιμάτε λίγο περισσότερο;